gototopgototop
PDF چاپ نامه الکترونیک
نوشته شده توسط گروه طرح و تحقیق فاطمیّه   
  نحوه برخورد حضرت زهراعلیهاالسّلام با مهاجمین در هجوم به خانه‌شان چگونه بوده است؟ و این‌گونه از برخورد، نشانگر چیست و چه نتیجه‌ای می‌توان از آن دریافت؟

پاسخ:

حضرت زهراعلیهاالسّلام جهت منصرف ساختن مهاجمین از قصد خود مبنی بر به آتش کشاندن خانه، تلاش فراوانی انجام دادند؛ ولی مهاجمین بدون توجّه به ایشان، با اقدام عَمَلی خود، همه شرایط لازم را جهت سوزاندن خانه با اهلش فراهم آوردند. حضرت زهراعلیهاالسّلام نیز به اعتراض شدید در مقابل این رفتار پرداخته و تمامی تلاش خود را به کار بستند تا مانع ایشان شوند:

سند شماره 1)

ابن قُتَیْبَه (متوفّای 276) در کتاب «الإمامة و السیاسه» (جلد 1، صفحه 12)، چاپ: مصر، 1382 هـ؛ نقل می‌کند:

وَ إنَّ أبابَکْرٍ تَفَقَّدَ قَوْماً تَخَلَّفُوا عَنْ بَیْعَتِهِ عِنْدَ عَلِیٍّ، فَبَعَثَ إلَیْهِمْ عُمَرَ... فَدَعا بِالْحَطَبِ وَ قالَ:

وَ الَّذِی نَفْسُ عُمَرَ بِیَدِهِ لَتَخْرُجُنَّ أوْ لَاُحْرِقَنَّها عَلی مَنْ فِیها...

فَوَقَفَتْ فاطِمَةُ عَلی بابِها، فَقالَتْ:

لا عَهْدَ لِی بِقَوْمٍ حَضَرُوا أسْوَأ مَحْضَرٍ مِنْکُمْ...

و ابوبکر غیبتِ گروهی را ـ که از بیعتِ با او [با حضورشان] نزد علی سرپیچی کرده بودند ـ ، احساس کرد؛ لذا عمر را به سراغشان فرستاد. ... عمر هیزم طلبید و گفت:

قسم به آن‌که جانم در دست اوست، یا خارج می‌شوید یا بی‌تردید خانه را ـ با هرکه در آن است ـ به آتش می‌کشم...

لذا فاطمه کنار درب خانه‌اش ایستاد و فرمود:

گروهی را نمی‌شناسم که حضورشان بدتر از حضور شمایان باشد.

ابن قُتَیْبَه، در ادامه ماجرا می‌نویسد:

... قامَ عُمَرُ، فَمَشی مَعَهُ جَماعَةٌ حَتّی أتَوْا بابَ فاطِمَةَ، فَدَ قّوْا الْبابَ، فَلَمّا سَمِعَتْ أصْواتَهُمْ نادَتْ بِأعْلی صَوْتِها:

یا أبَتِ! یا رَسُولَ اللهِ! ماذا لَقِینا بَعدَ کَ مِنِ ابْنِ الْخَطّابِ وَ ابْنِ أبِی‌قُحافَةَ؟!

عمر به پا خاست و همراه او جماعتی حرکت کردند تا به درب خانه فاطمه رسیدند و درب را کوفتند.

وقتی آن بانو صداهایشان را شنید، به صدای رسا فرمود:

پدر جان! ای رسول خدا! پس از تو ـ از فرزند خَطّاب و فرزندِ أبی‌قُحافه ـ چه چیزها که دیدیم!

سند شماره 2)

ابن أبی‌الحدید معتزلی (متوفّای 656) در کتاب «شرح نهج البلاغه» (جلد 2، صفحه 56)، چاپ: مصر، 1385 هـ؛ از احمد بن عبدالعزیز، معروف به «أبوبکر جوهری» (متوفّای 323) [نویسنده کتاب: «السقیفة و فدک»] نقل می‌کند:

إنَّ سَعْدَ بْنَ أبِی‌وَ قّاصٍ کانَ مَعَهُمْ فِی بَیْتِ فاطِمَةَ وَ الْمِقْدادُ بْنُ الْأسْوَدِ أیْضاً، وَ إنَّهُمُ اجْتَمَعُوا عَلی أنْ یُبایِعُوا عَلِیّاً فَأتاهُمْ عُمَرُ لِیُحْرِقَ عَلَیْهِمُ الْبَیْتَ... وَ خَرَجَتْ فاطِمَةُ تَبْکی‌ وَ تَصِیحُ فَنَهْنَهَتْ مِنَ النّاسِ...

سعد بن أبی‌وَقّاص همراهِ با آنان در خانه فاطمه بود؛ و نیز مقداد بن اَسود؛ و آنان تجمّع کردند تا با علی بیعت کنند.

لذا عمر به سراغشان آمد تا خانه را با آنان به آتش کشد...

و فاطمه گریان و فریادکشان بیرون آمد و مهاجمان را از اقدامشان بازداشت...

باید توجّه داشت که برخورد حضرت زهراعلیهاالسّلام با مهاجمین، نشانگر نارضایتی و خشم شدید آن حضرت نسبت به رفتارهای ایشان می‌باشد. و این در حالی است که: ابوبکر و عمر و سایر کسانی که به خانه حضرت فاطمه‌علیهاالسّلام هجوم آوردند(1)، اهمّیّتی به نارضایتی یگانه یادگار پیغمبر در این زمینه ندادند، حال آن‌که حضرت رسول‌صلّی‌الله‌علیه‌وآله در رابطه با حضرت زهراعلیهاالسّلام به صراحت فرموده بود:

اِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَغْضِبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ وَ یَرْضی لِرِضاها.
همانا خدای متعال به غضب فاطمه، غضب می‌کند؛ و به خشنودی او، خشنود می‌شود.

یعنی: هرگونه خشم و غضبی که از سوی حضرت زهراعلیهاالسّلام ابراز گردد، عملکردی خداپسندانه و واکنشی مورد رضای خدا، و به دور از هرگونه تمایلات شخصی و انگیزه‌های دنیوی می‌باشد.(2)

1- در تاریخ اسامی برخی از مهاجمین به بیت حضرت فاطمه‌علیهاالسّلام به ثبت رسیده است: عمر بن الخَطّاب، خالد بن الوليد، قنفذ، عبدالرحمن بن عوف،  أُسيد بن حضير الأشهلی، سلمة بن سلامة بن وقش الأشهلی، سملة بن أسلم، و در بعضی از منابع آمده: سلمة بن أسلم بن جريش الأشهلی، المغيرة بن شعبة، أبوعبيدة بن الجرّاح، ثابت بن قيس بن شماس، محمّد بن مسلمة، سالم مولى أبی‌حذيفة، أسلم العدوی، عياش بن ربيعة، هرمز الفارسی (جدّ عَمرو بن أبی‌المقدام)، عثمان بن عفّان، زياد بن لبيد، عبدالله بن أبی‌ربيعة، عبدالله بن زمعة، سعد بن مالک، حماد عبدالرحمن بن أبابكر، و در بعضی از منابع ذکر شده: که أبابکر هم بوده و همچنین زيد بن ثابت. (دراسة و تحلیل حول الهجوم علی بیت فاطمه‌علیهاالسّلام، ص 114 و 115.)

2- این اصل بنیادین از «تواتر معنوی» برخوردار می‌باشد؛ زیرا هنگامی که صفحات منابع معتبر اهل سنّت را ورق می‌زنیم، با احادیث متعدّدی از رسول خداصلّی‌الله‌علیه‌وآله مواجه می‌شویم که همگی آن‌ها، همین مضمون را یادآوری می‌نمایند.

برخی از مشاهیر اهل سنّت که این قبیل احادیث را نقل یا ثبت کرده‌اند، عبارت اند از:

ـ ابن ‌مثنّی بصری (متوفّای 252) ر.ک: ذخائر العقبی، ص 82 ـ 83 .

ـ ابوبکر بن ابی‌عاصم (متوفّای 287) ر.ک: الإصابه، ج ص 57؛ شرح المواهب، ج ص 330 .

ـ ابویعلی موصلی (متوفّای 307) ر.ک: کنز العُمّال، ج 12، ص 111، ح 34238؛ مُسند ابی‌یَعلی، ج ص 190 .

ـ ابوالقاسم طَبَرانی (متوفّای 360) ر.ک: معجم الکبیر، ج ص 108، ح 182؛ ج 22، ص 401، ح 1001.

ـ حاکم نیشابوری (متوفّای 405) ر.ک: المستدرک علی الصحیحین، ج ص 167، ح 4730.

[با توجّه به این‌که حاکم نیشابوری در کتاب خود، احادیث صحیح را طبق شروط بُخاری و مُسلم آورده است؛ باید گفت: حدیث فوق، بر طبق مبنای بخاری و مسلم، صحیح است و مورد قبولِ آن‌ دو نیز می‌باشد.]

ـ ابوسعد خرگوشی (متوفّای 406) ر.ک: ذخائر العقبی، ص 82 ـ 83.

ـ ابونعیم اصفهانی (متوفّای 430) ر.ک: کنز العُمّال، ج 12، ص 111، ح 34238 .

ـ ابن ‌اثیر (متوفّای 630) ر.ک: اُسد الغابه، ج ص 224 .

ـ ابن‌ نجّار بغدادی (متوفّای 643) ر.ک: کنز العُمّال، ج 13، ص 674، ح 37725 .

ـ سبط‌ بن جوزی (متوفّای 654) ر.ک: تذکرة خواصّ الاُمّه، ص 279 .

 

سایت کاتبان فاطمیّه

katebanefatemiye.comkatebanefatemiye.comkatebanefatemiye.com

آمار

اعضا : 432
محتوا : 283
بازدیدهای محتوا : 40568

ترافيک سايت

 117 مهمان حاضر

دانلود برای اعضا

کلیه حقوق سایت متعلق به مرکز پاسخ گویی به شبهات فاطمیّه می باشد